October 22, 2020

Filmrecensie: Wolf

Het is geen geheim dat ik een hekel heb aan bioscopen, maar soms verschijnt er een film die ik móet zien. Al weken wilde ik naar Raymond Thiry Wolf en nu moest het er dan toch maar van komen. Aangezien mijn man zelf een fanatiek kickbokser is, hoefde ik ook niet heel veel moeite te doen om hem mee te krijgen.

Wolf, het verhaal
Wolf vertelt het verhaal van Majid (Marwan Kenzari). Op proefverlof uit de gevangenis krijgt hij de kans zijn leven te beteren door voor een paar euro per uur op de bloemenveiling te werken. Maar buiten het zicht van zijn reclasseringsambtenaar valt hij keer op keer voor de verleidingen van de misdaad. Boksschooleigenaar Ben (Raymond Thiry) probeert hem uit het criminele circuit te houden, maar Majid neemt keer op keer de verkeerde beslissingen en gebruikt zijn talent voornamelijk om persoonlijke vetes en frustraties uit te vechten én vooral om veel geld te verdienen onder de vleugels van de Turkse maffia. Wolf kreeg drie Gouden Kalveren (regie, beste production design, beste acteur) en is inmiddels verkocht aan Groot-Brittannië, Italië, Duitsland en Amerika.

Clichés
Regisseur Jim Taihuttu (Rabat) heeft goed naar het nieuws gekeken. Hij nam een kickbokser met losse handjes en een kort lontje, een kickbokstrainer die een grote gelijkenis vertoont met Tom Harinck en een half dozijn foute, maar humoristische Marokkaantjes met bontkraagjes en een mislukte overval op een geldtransportwagen. Voor de gevoelige noot zijn een stervende oudere broer, een adorerend broertje, een onvoorwaarderlijk liefhebbende moeder en een beschaamde vader toegevoegd en de humor wordt vertegenwoordigd door een bureaucratische reclasseringsambtenaar én de eerder genoemde vriendjes die zich grote criminelen wanen, maar in werkelijkheid klunzige kleine kruimeldiefjes zijn.

Kleurloos en onnodige seksscenes
Wolf is volledig in zwart-wit geschoten. Waarschijnlijk om de kleurloosheid van Majid’s bestaan te benadrukken. Persoonlijk had dat voor mij niet gehoeven. Toch is de film een lust voor het oog om te zien met geweldige special effects en indrukwekkende vechtscènes. De acteerprestaties zijn subliem, al vond ik Jacob Derwig als reclasseringsambtenaar een typisch gevalletje miscasting. Zo’n groot acteur hoort niet in zo’n klein rolletje. Maar misschien was het een vriendendienst of werd hij juist heel goed betaald. Ook Nasrdin Dchar komt niet helemaal uit de verf. Hij speelt de rol van stervende kankerpatiënt weliswaar zeer overtuigend, maar hij had meer ruimte verdiend.

En waarom toch altijd die platvloerse seksscènes? Bo Maerten speelt Tessa, het sletje van de buurt. Terwijl Majid duidelijk liefde zoekt, vertaalt Taihuttu dit in goedkope seks op de achterbank waarbij de lichaamsdelen opdringerig worden getoond. Bovendien is de actrice een schatje om te zien, maar speelt als enige vlak en niet overtuigend en zorgt steeds voor een onnodige en ongemakkelijke onderbreking in het verhaal. Het was ons zo ook wel duidelijk geweest.

Geslaagde film
Kortom, Wolf is, ondanks de paar kleine minpuntjes, een goed geslaagde film. Het verhaal staat weliswaar bol van de clichés, maar daardoor natuurlijk juist zeer realistisch. Het eind is zo heftig en onverwacht dat de hele zaal minutenlang bleef wachten op wat niet meer zou komen. De vertolkingen zijn fantastisch. De verwijzingen naar Badr Hari en Tom Harinck leuk gekozen en zagen we nu echt Remy Bonjasky in de ring of een perfect gecaste dubbelganger? Hier is duidelijk een groot regisseur aan het werk geweest. Schitterende beelden en lekkere muziek. En Raymond Thiry natuurlijk, die wederom een topprestatie neerzet!

Wolf is nu te zien in de Nederlandse bioscopen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *