October 23, 2020

Boekrecensie: De trage wals van de schildpadden – Katherine Pancol

Joséphine Cortès, 43 jaar, heeft een bestseller geschreven (al denkt de wereld dat haar zus de schrijfster is) en is verhuisd van haar gezellige flatje in de Parijse banlieue naar een ruim appartement in het chique 16de arrondissement. Haar man Antoine is op een gruwelijke manier aan zijn eind gekomen in Kenia. Met vallen en opstaan zoekt de onzekere Joséphine de weg in haar nieuwe leven. Haar oudste dochter, Hortense, is mateloos ambitieus en volgt in Londen een opleiding tot modeontwerpster. De jongste, Zoé, zet haar eerste bange stapjes op het pad van de liefde. Joséphines minnaar is even mooi als onberekenbaar en haar extreem materialistische moeder, Henriette, kijkt op haar neer en dweept met haar bloedmooie maar labiele en depressieve zus Iris. De bewoners van haar nieuwe flatgebouw zijn niet de volkse, hartelijke mensen die tot voor kort haar leven kleur gaven. Achter de façade van voorkomendheid en fatsoen schuilen agressie, jaloezie en spoken uit het verleden. Niets is wat het lijkt. Dan ziet ze in de metro haar man Antoine, die ze dood waande. Of was het iemand die op hem leek? En in haar onmiddellijke omgeving worden twee vrouwen doodgestoken, maar het zou zo maar kunnen dat de moordenaar het op haar had voorzien…

Katherine Pancol trekt in dit tweede deel van haar trilogie weer alle stijlregisters open en schetst een bonte mozaïek van verhalen en figuren, die steeds nauwer met elkaar verweven zijn. Een ingenieuze combinatie van een psychologische roman en een detective.

De auteur
De Franse Katherine Pancol werd geboren in Marokko. Ze heeft Moderne Letterkunde gestudeerd, werd later lerares Frans en Latijn, tot ze uiteindelijk journaliste werd. In 1979 verscheen haar eerste roman, Moi d’abord, haar tweede roman, La Barbare, verschijnt in 1981. Vanaf dan wordt ze voltijds schrijfster. In 2006 boekt haar roman De gele ogen van de krokodillen een daverend succes. Ook de twee andere boeken van de serie, De trage wals van de schildpadden en De eekhoorns van Central Park huilen op maandag, zijn succesvol. De romans werden in 25 talen vertaald, waaronder Engels, Spaans, Duits en Chinees.

Recensie (door Margje Heida)
Na het lezen van deel één van de trilogie die Katherine Pancol schreef, wil je weten hoe het verder gaat met alle personages. Okay, niet alle personages zijn even sympathiek, maar het verhaal, dat leest als een soap (ook doordat er steeds gewisseld wordt van hoofdpersoon), zorgt ervoor dat je door blijft lezen. Belangrijkste hoofdpersoon blijft ook in dit deel van Joséphine. Ze lijkt een sterkere vrouw dan in deel één, ook al loopt ze soms nog steeds tegen dezelfde problemen aan. Ging het in deel één vooral over de relaties tussen de hoofdpersonen onderling, in deel twee komt er spanning in het verhaal omdat er twee bijzondere dingen gebeuren. Haar (ex-)man stuurt post, terwijl hij volgens iedereen overleden is. En er loopt een moordenaar rond die ook Joséphine aanvalt. Soms storen de andere verhaallijnen in de dikke pil daarom een beetje. Je wilt namelijk weten hoe het zit met die (ex-)man en of de moordenaar het echt op Joséphine heeft voorzien of dat ze toevallig op het verkeerde moment een verkeerd hoedje op had. Soms reageren de hoofdpersonen anders dan je zou verwachten en zou je tegen het boek willen roepen: “Doe het niet!”,  zoals je soms vanaf je bank tegen je t.v. kunt praten ook al weet je wel dat niemand je hoort. Het dikke boek leest niet lekker in bed (te zwaar, te groot), maar gelukkig is het wintertijd ondertussen en is er vaak genoeg niets op t.v. zodat je lekker, met een pot thee erbij, op de bank kunt gaan zitten lezen. Want met De trage wals van de schildpadden verveel je wekenlang niet. En als het boek uit is, kun je gelijk door met het derde deel van de trilogie. Ik zei het je toch, het is als een soap; het houdt maar niet op!

De trage wals van de schildpadden/Katherine Pancol/Uitgeverij Manteau/687 pag./ISBN 9789022326244/€19,95

Direct bestellen? Klik hier!