October 23, 2020

Boekrecensie: De eekhoorns huilen op maandag – Katherine Pancol


Het gaat Joséphine Cortès niet voor de wind. De breuk met haar moeder is pijnlijk definitief en inspiratie voor een tweede roman heeft ze niet. Haar emotionele leven is een puinhoop. Twijfels. Veel twijfels. Twijfels zijn er niet bij haar grenzeloos ambitieuze dochter Hortense, die in Londen woont en droomt van een internationale carrière als ontwerpster. Ze is vast van plan de Coco Chanel van de eenentwintigste eeuw te worden. De enige die haar uit haar evenwicht kan brengen is haar vriend Gary. Die weigert om slaafs haar grillen te volgen en staat zelf ook op een keerpunt in zijn leven. Zoé, de jongste dochter van Joséphine, is niet langer het kleine meisje. De vlinders in haar buik laten zich steeds nadrukkelijker voelen. Maar op de achtergrond blijft de gruwel uit het verleden doorschemeren.

Dit laatste deel van Pancols familiesaga speelt in Parijs, Londen en New York. We volgen verder de levens van de mannen en vooral de vrouwen die de kleine wereld van Joséphine Cortès bevolken. Pancol beschrijft hen met veel mededogen, oog voor detail en humor. Een hilarische rol is weggelegd voor het tweejarige wonderkind Junior. Na De gele ogen van de krokodillen en De trage wals van de schildpadden sluit KATHERINE PANCOL deze trilogie af met De eekhoorns huilen op maandag. Van deze succesreeks werden wereldwijd al miljoenen exemplaren verkocht.

De auteur
De Franse Katherine Pancol werd geboren in Marokko. Ze heeft Moderne Letterkunde gestudeerd, werd later lerares Frans en Latijn, tot ze uiteindelijk journaliste werd. In 1979 verscheen haar eerste roman, Moi d’abord, haar tweede roman, La Barbare, verschijnt in 1981. Vanaf dan wordt ze voltijds schrijfster. In 2006 boekt haar roman De gele ogen van de krokodillen een daverend succes. Ook de twee andere boeken van de serie, De trage wals van de schildpadden en De eekhoorns van huilen op maandag zijn succesvol. De romans werden in 25 talen vertaald, waaronder Engels, Spaans, Duits en Chinees.

Recensie (door Margje Heida)
In Nederland lijken trilogieën het goed te doen. Na de Milennium reeks en de Hongerspelen trilogie is heel Nederland nu in de ban van vijftig tinten nog wat. Daar heb ik wel een mening over, over die vijftig tinten, maar die kan  ik niet geven, want ik heb de boeken niet gelezen. Ik las een andere trilogie, die van Krokodillen, schildpadden en ezels. Geen natuurboeken of kinderverhalen, maar een serie boeken over vrouwen, dochters, moeders, minnaars en alle relaties onderling. De titel van het derde deel in de serie van Pancol; “De eekhoorns huilen op maandag’ heeft iets sprookjesachtigs en mystieks. Toch zijn de verhalen geen sprookjes en is de mystiek meestal ook ver te zoeken. Hoewel het derde deel afzonderlijk te lezen is (er wordt in het begin van het boek op een originele manier een korte samenvatting verteld van de voorgaande twee delen), is het voor het begrip van de karakters van de hoofdpersonen fijner als je deel 1 en deel 2 ook hebt gelezen, voordat je aan dit boek begint. Je kunt er echter ook zo instappen. De verhalen lezen namelijk als een soort soap, en net als bij een soap kun je wel wat missen om toch nog te begrijpen wat er aan de hand is. Ook bij een soap heb je wel eens personages die je minder interesseren, dat heb ik bij deze trilogie ook. Pancol wil veel vertellen over veel mensen, soms is dat vervelend; dan wil je weten hoe iets afloopt, maar gaat het verhaal verder in een ander werelddeel bij een ander familielid. Maar, zoals wij hier in onze eigen familie altijd zeggen; het is in ieder geval niet saai. Net als in het eerste deel van de trilogie weet Pancol ook nu weer een ander verhaal in haar eigen verhaal te schrijven. Hoofdpersoon Joséphine vindt een dagboek van een onbekende terwijl ze zoekt naar iets heel anders. De schrijver van het dagboek wordt daarmee een nieuw karakter in de soap rond Joséphine en de mannen en vrouwen in haar leven. Is het literatuur? Ik denk het niet, wel worden de personages psychologisch goed uitgediept, ik weet meer van hun beweegredenen dan van die van mijn eigen man. Is het verslavend? Een tikkeltje, maar makkelijk meenemen in de trein naar je werk doe je dit dikke boek niet. Echt een boek voor op de bank dus. Kaarsje aan, pot thee erbij. Lekker een boek lezen in plaats van tv kijken. Laat die Matthijs van Nieuwerkerk en Pauw&Witteman maar in hun sop gaar koken met hun tafels vol mannen, wij hebben een boek vol vrouwen!