October 22, 2020

Boekrecensie: De gele ogen van de krokodillen – Katherine Pancol

Een ongrijpbare herinnering uit haar jeugd speelt Joséphine nog steeds parten. Beetje bij beetje worden de beelden duidelijk en begrijpt ze wat er op die zomerse dag op het strand is gebeurd en hoe deze ingrijpende gebeurtenis haar jeugd en verdere leven heeft beïnvloed. Ook de dood van haar vader op jonge leeftijd heeft sporen nagelaten. Opgroeien bij een koude, opportunistische moeder, in de schaduw van een oogverblindende oudere zus gaf haar zelfvertrouwen een flinke deuk. De zorg en de liefde voor haar twee dochters houden haar overeind.

De gele ogen van de krokodillen is het eerste deel 1 van een meeslepende trilogie.

 

De auteur
Katherine Pancol werd geboren in Marokko onder het Franse protectoraat. Ze heeft Moderne Letterkunde gestudeerd, werd later lerares Frans en Latijn, tot ze uiteindelijk journaliste werd.

In 1979 verscheen haar eerste roman, Moi d’abord, een succes dat haar toelaat naar New York te verhuizen en schrijflessen te volgen aan de Columbia-universiteit. Haar tweede roman, La Barbare, verschijnt in 1981. Vanaf dan wordt ze voltijds schrijfster.

In 2006 boekt haar roman De gele ogen van de krokodillen een daverend succes. Ook de twee andere boeken van de serie, De trage wals van de schildpadden en De eekhoorns van Central Park huilen op maandag, stellen niet teleur. De romans werden in 25 talen vertaald, waaronder Engels, Spaans, Duits en Chinees.

Recensie (door Margje Heida)
Ik moest er even inkomen. In het krokodillenverhaal. Die krokodillen spelen trouwens slechts een bijrol. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Josephine en haar zus, ex-man, stiefvader, buurvrouw, dochters en moeder.Het is vooral een boek over de vrouwen en hun levens. Vanuit steeds een ander vertelperspectief leven we ruim een jaar met hen mee en leren we hun intiemste gedachten en wensen kennen. Nadat het eerste deel van het boek voornamelijk gericht is op het voorstellen van de verschillende personages, volgen we in de andere delen vooral het verhaal van Josephine, om steeds uitstapjes te maken naar de andere verhaalfiguren. En voordat je het weet ben je dan toch dat boek ingezogen, zit je midden in de verschillende verhaallijnen (die elkaar, wegensde familie- of vriendschapsbanden van alle karakters steeds weer raken) en wil je weten hoe alles af gaat lopen.

Zo nu en dan voelt het boek als een soort script van een soap. Zeker omdat de wisselingen van het ene naar het andere verhaal soms zo snel gaan, dat je pas bij de tweede zin doorhebt dat je het leven van Josephine hebt verlaten en in het verhaal van een ander terecht bent gekomen. Maar ook omdat er soms dingen gebeuren die wel bij een tv-serie lijken te passen, maar niet bij een leven van een gewone vrouw in Frankrijk. Maar zoals het een soap betaamt; je wilt weten hoe het verder gaat. En net als bij een soap heb je sympathie voor de één (de buurvrouw bijvoorbeeld) en een hekel aan de ander (de irritante puberdochter van Josephine wat mij betreft, of toch die kille moeder?).

Door alle verhalen in Frankrijk, Afrika en een beetje Engeland heen, sijpelt een ander verhaal. Het verhaal van het boek dat Josephine schrijft en waar haar zus Iris beroemd mee wordt. Gedurende het verhaal wordt duidelijk dat er al in hun jeugd een rolverdeling is ontstaan; Irisis de geslaagde, geliefde dochter, Josephine de grijze muis zonder ambitie. De rollen en levens van de twee zussen en hun familie en vrienden, veranderen langzaam en er ontstaat een geheel nieuwe ‘balans’, die niet voor iedereen even makkelijk te accepteren valt.

 De gele ogen van de krokodillen is het eerste deel van een trilogie van de Franse, in Marokko geboren, schrijfster Katherine Pancol. Ze heeft een levendig boek geschreven, wat zo gebruikt kan worden als script voormeerdere soapafleveringen. Doordat ze zoveel personages opvoert en van allen van hen duidelijk wil maken vanuit welke overtuiging zij keuzes maken en doen wat ze doen, worden sommige verhaallijnen (in de toch wel dikke pil!) wat mij betreft soms iets te veel afgeraffeld. Toch zorgt ze ervoor dat ik in ieder geval benieuwd ben naar wat Josephine en haar naasten nog meer gaan beleven.Dus het tweede deel, De trage wals van de schildpadden, ligt al klaar op mijn nachtkastje om de komende week te gaan lezen. Kijk, en dat is toch wat je als schrijfster wilt bereiken?!

De gele ogen van de krokodillen/Katherine Pancol/592 pag./Uitgeverij Manteau/ISBN 9789022326237

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *