October 30, 2020

Boekrecensie: Ruby’s lepel – Anna Lawrence Pietroni

Ruby’s lepel is het verhaal van Ruby Abel Tailor, die niet in de buurt van het water mag komen, maar droomt van een beter leven aan zee. Het is het verhaal van drie vrouwen – één heks, één zeemeermin en één vermiste vrouw – en hoe Ruby verstrikt raakt in hun geheim. En het is het verhaal van Cradle Cross, omringd door water, en hoe Ruby leerde het over te steken. Wanneer Isa Fly, met haar witte bos haar en haar glimmende spiegeltjesjurk, in de deuropening van de fish-and-chipszaak van Kapitein Len verschijnt, weet de dertienjarige Ruby niet wat haar overkomt.

Isa is op zoek naar iemand die vermist is, en Ruby gaat op onderzoek uit. Maar sommige bewoners van het stadje koesteren een diep wantrouwen tegen deze buitenstaander. Ruby laat zich niet afschrikken en brengt Isa in contact met de Truda Blick, kersverse erfgename van de plaatselijke knopenfabriek, die op het punt staat failliet te gaan. Ruby wil Truda en Isa koste wat kost helpen, maar haar bondgenootschap met deze vrouwen brengt het stadje aan de rand van een oproer. Alle ellende begon, zo lijkt het, toen Isa Fly in Cradle Cross arriveerde. Alleen Ruby weet genoeg om hen te redden, maar eerst moet ze zichzelf redden.

De auteur
Anna Lawrence Pietroni
(1972) is geboren en getogen in Birmingham in The Black Country, Engeland. Ze heeft Engels gestudeerd in Oxford en werd opgeleid tot gevangenisdirecteur voordat ze fulltime begon te schrijven. Ruby’s lepel is haar eerste roman.

Uit Ruby’s lepel
De vreemdelinge zei dat ze een goedkope kamer zocht, voor een nacht of twee maar. Terwijl Ruby haar zo zag zitten, behoedzaam en onvast op de rand van Captins eenarmige bank waaruit paardenhaar naar buiten stak rond de spijkertjes en knopen, kon ze zien waarom ze bang was geweest voor deze vrouw. Ze had iets ingehoudens,vond Ruby, alsof ze binnen in zich een geheim tegenhield, dat vol onrust en blaffend als een onopgevoede hond kon ontsnappen en tegen Ruby op kon springen, haar omver kon lopen. De rode jas, het zoutwitte haar dat zwaar op haar schouders rustte als een vacht – het haar van een oude vrouw op het hoofd van een jonge ziel, want de vrouw wás nog steeds jong, en haar huid glanzend en zonder rimpels. En meer nog dan dat: de vreemde, ongelijke ogen – het ene donker als kool, het andere wazig, wit. Iedereen schuwt een wit, wit oog. Je kunt verder zien met een wit oog: je ziet er de korsten en putten en littekens van ons hart mee. Dat blinde oog, daar zag ze me mee, dacht Ruby, maar terwijl Captin de vreemdelinge verse friet kwam brengen, nam ze zich voor beleefd te zijn.

Review
Never judge a book by it’s cover, maar de voorkant van Ruby’s lepel is zo mooi, dat ik direct geïntrigeerd was. Bovendien zijn de recensies zo lovend, dat ik bijna niet kon wachten om het te gaan lezen. Ik had wat moeite om in het verhaal te komen.  Het boek begint traag, maar na ongeveer een derde wordt het genieten en wordt de enigszins saaie start ruimschoots goedgemaakt. De verhaallijn bouwt zich langzaam op en opeens kom je op een punt dat je het boek niet meer weg kunt leggen. Je móet weten hoe het verder gaat. Het is duidelijk een fantasieverhaal, bijna een sprookje, door de aanwezigheid van heksen en zeemeerminnen. Het gaat over duistere geheimen, onderdrukte haatgevoelens, onduidelijke identiteiten en gespannen relaties, maar vooral over een kind dat haar ouders nodig heeft En dan is er natuurlijk de lepel, waarvan je je bij het zien van de titel al afvraagt wat deze voor betekenis zal hebben. Uiteindelijk blijkt de lepel de hoofdrol te spelen in de spannende climax van het verhaal. Ruby’s lepel is een prachtige roman, betoverend en spannend. Het boek verdient een extra bonuspunt voor de vele extra’s achterin, zoals een interview met de schrijfster, uitleg over de verschillende personages, recensies en zelfs vragen die gebruikt kunnen worden bij een leesclub.

ISBN 9789022959848 | 448 pagina’s | Orlando | januari 2011

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *