October 22, 2020

Filmrecensie: Brozer

Brozer. Het vervolg op Broos, de film die in 1997 geschiedenis schreef toen alle vijf de actrices collectief een Gouden Kalf voor Beste Actrice in ontvangst mochten nemen. In Brozer gaat het opnieuw over de zusjes Muis (Leonoor Pauw), Ted (Marnie Blok), Lian (Lieneke Le Roux) en Carlos (Adelheid Roosen). Wanneer Muis ongeneeslijk ziek blijkt en niet lang meer te leven heeft, probeert ze zoveel mogelijk tijd door te brengen met haar zussen. Samen proberen ze met de angst en het verdriet om te gaan en de wetenschap dat het einde nadert te accepteren.

Een vervolg, maar toch ook weer niet. Broos was gebaseerd op een toneelstuk, met script, niet waar gebeurd. Brozer is misselijkmakende realiteit.  Vertelde Pauw eerder tijdens een uitzending van DWDD nog dat ze wel degelijk een rol speelt, halverwege de film gaat ze zo snel achteruit dat men alle plannen moet laten varen. Adelheid Roosen zegt het treffend: “Ik ben even de weg kwijt tussen de film en de realiteit”. Vanaf dat moment ben je je ervan bewust dat je eigenlijk gewoon naar een documentaire over de laatste maanden van Pauw zit te kijken en dat is behoorlijk confronterend.

Brozer heeft opvallend veel komische aspecten. Met name Adelheid Roosen (Carlos) zorgt regelmatig voor een lach tussen de tranen door. Eigenlijk is ze ontzettend irritant, aandachttrekkend en te aanwezig, maar haar ‘rol’ is misschien wel de meest dragende van allemaal en haar extraverte gedrag relativeert enorm. Zo regelt Carlos de identieke jurkjes (“Ik zag toch opeens een beeld voor me dat je een roedel bent…een zwerm”) en de vier doodskisten, zodat Muis kan ‘proef liggen’ met haar zusjes.

Ondanks de humor is het overgrote deel van Brozer echter gewoon hartverscheurend. De frustratie en het verdriet over het grote onrecht dat Leonoor treft, loopt als een rode draad van het begin tot het eind door het verhaal. Je ziet Pauw dansen, haar grote passie, in een witte kamer, maar al na een paar minuten moet ze opgeven. Snakkend naar adem valt ze huilend op de grond terwijl het nummer Sway van Dean Martin gewoon doorloopt. Symbolisch voor het leven van een ten dode opgeschreven kankerpatiënt: “Het leven gaat door, terwijl jij in de dodencel zit. Want zo voelt het”, aldus Pauw in een interview.

Uiteindelijk eindigt de film zoals het leven van Leonoor Pauw ook eindigt: met de dood. Lamgeslagen kijk je toe hoe haar zussen haar aankleden en hoe haar jongste dochter liefdevol haar lippen stift (“Robijn is Chef Lippenstift”). Je beseft ten volle: dit is geen actrice die speelt dat ze dood is….Leonoor Pauw is werkelijk overleden en je kijkt naar haar stoffelijk overschot. Het is vreemd genoeg prachtig om te zien, Leonóor is prachtig om te zien. Het lijden is voorbij.

Is Brozer een goede film? Nee. Brozer is een prachtig document over een onterechte, wrede situatie.  Haar echtgenoot George van Houts waarschuwde al: “Na afloop ben je een kwartier stil”. Pauw wilde haar ziekte en dood wegzetten als een kunstwerk en dat is fantastisch gelukt.

Regie: Mijke de Jong | 79 minuten | drama | Acteurs: Leonoor Pauw, Marnie Blok, Adelheid Roosen, Lieneke Le Roux, Mijke de Jong, Jolein Laarman, Ton Peters, Dorith Vinken, Ellen Havenith. Nu te zien in de bioscoop.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *