October 22, 2020

Lamgeslagen naar huis na indrukwekkende voorstelling SLAAF van Jack Wouterse

Iedereen-is-gek-op-Jack Wouterse staat sinds deze week opnieuw op de planken met zijn alom bejubelde voorstelling Slaaf. Ik was dan ook blij verrast toen het Ro Theater mij de gelegenheid gaf deze voorstelling te komen zien en

recenseren. Vol verwachting toog ik met onze fotograaf richting Rotterdam, waar wij, in het overigens prachtige theater, plaatsnamen op de eerste rij. Front row..ik hou ervan. Er zo dicht opzitten dat je iedere zweetdruppel kunt zien en zelfs de zachts gefluisterde woordjes je niet zullen ontgaan. Het meegebrachte notitieblokje bleef echter dicht. Vanaf de eerste seconde heb ik ademloos naar Jack gekeken, geen moment heb ik mijn blik afgewend. Ook niet op de momenten dat hij minutenlange monologen afvuurde, waarbij hij me strak in mijn ogen bleef aankijken. Na de voorstelling, in de spiegel van het toilet, zou ik zien dat mijn mascara in zwarte strepen over mijn gezicht was gelopen. Ik had ongemerkt dikke tranen gehuild om deze lieve, magnifieke, maar vooral kwestbare man.

 

Nee, Slaaf is geen gezellig avondje uit. Er viel niets te lachen. Ja, sommigen mensen lachten om bepaalde opmerkingen. Maar dat was in mijn ogen óf volkomen misplaatst óf een uiting van zenuwen. Het was niet grappig, het was niet lollig, maar daar kwam ik ook niet voor. Slaaf is rauw en keihard. Bijna anderhalf uur lang vuurt Wouterse een stortvloed van emoties over me heen, varierend van ingetogen huilend tot wanhopig schreeuwend en daarbij schuwt hij geen enkel onderwerp. Incest, dierenmishandeling, bestialiteit en moord worden in niet te misstane termen de zaal ingeslingerd, het publiek in vertwijfeling brengend. Heeft de hoofdpersoon werkelijk deze gruwelijkheden op zijn geweten of hebben we hier te maken met een psychotische man, die een uitweg zoekt uit zijn troosteloze bestaan als verslaafde? Het zal het laatste zijn. Verslaving om de leegte te vullen. Cocaïne, drank, sigaretten en vooral eten. Eten, vergeten. “Nog één keer eten, nog één keer vergeten“. Het komt allemaal als een mokerslag binnen. Maar ondanks de harde termen en het luide schreeuwen is de man op het podium vooral een kwestbaar jongetje. Meerdere malen betrap ik mezelf erop dat ik wil opstaan, naar hem toe wil lopen en mijn armen om hem heen wil slaan. Ik wil hem over zijn warrige haar strijken en zeggen: “kom jongen, doe je broek omhoog en laat me je je troosten. Het komt allemaal wel weer goed”. Maar ik houd me in. Toch kan ik het niet laten om na de voorstelling terug te lopen naar het toneel waar Jack zijn spullen bij elkaar zoekt. Ik leg mijn hand op zijn bezwete arm en zeg dat ik de voorstelling erg indrukwekkend vond. Jack kijkt me aan met een blik van verbazing, alsof hij zelf niet beseft wat een topprestatie hij zojuist heeft neergezet.

Want een topprestatie is het! De teksten, geschreven door Oscar van Woensel, zijn Jack letterlijk op het Goddelijke lijf geschreven: “God zit in mij en ik zit ik God. God zit in eten Nog één keer eten, nog één keer vergeten”. Maar ik wil niet vergeten. Oh God, laat me deze voorstelling nooit meer vergeten!!

Conclusie: Slaaf moet je gezien hebben. Geen discussie over mogelijk. Punt. En dat kan de komende weken door het hele land, klik hier voor de speellijst. Wees er snel bij, want de verkoop gaat snel!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *