October 30, 2020

Man – Dionne Verwey

Nadat ik twee jaar lang bijna alleen maar theaterrecensies had geschreven, laste ik vorig jaar een pauze in. Te vaak in het theater gezeten en teveel gezien. Blasé! Maar het begon langzaam weer te kriebelen en toen ik twee kaarten voor de voorstelling Man van Dionne Verwey in mijn mailbox kreeg, was ik blij verrast. En dus zat ik vanavond (met man!) in het Bijlmer Parktheater.

Wie?
Dionne Verwey studeerde in 2012 af aan de Mime opleiding van de Theaterschool en mocht in hetzelfde jaar de Top Naeff Prijs in ontvangst nemen voor haar afstudeerproject Man. De Top Naeff Prijs wordt traditiegetrouw toegekend als aanmoedigingsprijs aan veelbelovend talent van de Theaterschool.

Man
Unieke en cliché–overstijgende voorstelling over hoe theatermaakster Dionne Verwey zich verhoudt tot mannen en de mannelijkheid in haar zelf. Ze stelt zich op als beschrijfster van beelden van momenten uit haar jeugd en van iconische vrouwen waar ze zich aan spiegelt. Ze gaat van werkelijkheid naar fantasie en weer terug naar werkelijkheid.

Recensie
Dionne Verwey is met recht vernieuwend te noemen. Ze begint haar voorstelling boven op een stellage en in volledige stilte. Op grote vellen papier vertelt ze waarom en speelt daarin adrem in op opmerkingen vanuit het publiek. Deze kleine en ogenschijnlijk simpele reactie laat gelijk zien dat we hier met een talent te maken hebben. Haar mime-opleiding komt duidelijk naar voren wanneer ze het publiek vervolgens minutenlang weet te boeien door enkel lichaamstaal te gebruiken. Aan de stilte komt abrupt een einde wanneer ze meerdere malen hard met een honkbalknuppel op een tafel slaat. En dan zal de voorstelling pas echt beginnen.

Dionne komt in eerste instantie over als een wat mannelijk, schijnbaar lesbische of biseksuele vrouw die gekleed in een mannenpak stoer en feministisch uitweidt over haar jeugd, waarin haar afwezige vader en liefdevolle moeder een belangrijke rol hebben gespeeld. Scenes waarin ze haar broer en moeder beschermt tegen geweld worden pijnlijk komisch weggezet tegenover luchtige momenten, zoals de anekdote over haar deelname aan de Mini Playbackshow (“Dat kennen jullie toch wel? Met dat ei en al die kleding en Bulletje in de jury? Nou, die niet! Ik deed mee aan de getto-versie in Rotterdam”).

Punani Man
Tijdens de voorstelling moet Dionne haar punani  even kwijt. Hilariteit ten top als ze uitgerekend mijn man uitkiest om de denkbeeldige vagina vast te houden en hem bombardeert tot ‘Punani Man’. Zeker een kwartier lang zit hij met zijn hand omhoog. Wanneer ze hem later in de voorstelling vraagt om op het podium met haar te dansen, houd ik mijn hart vast. Ik heb mijn echtgenoot in 17 jaar nog nooit zien dansen. Gelukkig voor hem is het geen serieus voorstel. Een andere geïnteresseerde wordt eveneens afgepoeierd ( “Ik ken je moeder!”).

Billenschudden
Totaal onverwacht maakt Dionne halverwege een totale metamorfose door. Gekleed in een klein pakje en een grote krullenpruik schudt ze jaloersmakend met haar billen. Het publiek reageert enthousiast, maar niet enthousiast genoeg naar Dionne’s zin. Of we meer of minder billen willen, vraagt ze en uiteraard scanderen we: “Meer, meer, meer!”. Weten wij veel dat er vervolgens nog 4 schaarsgeklede dames komen twerken. Ik neem me gelijk voor weer naar de sportschool te gaan. Dat wil ik ook kunnen! Naast deze prachtige schonen, worden vervolgens ook de dames getrakteerd op een hilarische tropische verrassing. En dan heb ik het nog niet over de schijnbaar spontane jamsessie die ontstaat wanneer er een aantal jongens uit het publiek opstaat en meedoet met een nummer dat de hele zaal blijkbaar kent, behalve wij.

Te kort
Over nummers gesproken. Ik vind het een verademing dat Dionne er niet voor kiest haar voorstelling te doordrenken met ballads, zoals andere cabaretiers vaak wel doen. Ik hou er niet van en ik vind het vaak een anti-climax. Het nadeel van deze aanpak is dat de voorstelling wel erg kort is. Na dik drie kwartier is het klaar. Volgens het personeel van het Bijlmer Parktheater is het slechts pauze en gaat de voorstelling na een kwartier weer door. Maar als we Dionne in de foyer zien verschijnen met bloemen, weten we: het is gedaan. Jammer!

Conclusie
Dionne Verwey is een aangename frisse wind in cabaretland. In tegenstelling tot veel gevestigde namen staat ze duidelijk met veel plezier en passie op het podium. De net niet geschaafde randjes maken de voorstelling juist aantrekkelijk en de onverwachte twists zorgen ervoor dat Dionne een vernieuwende draai geeft aan het begrip cabaret. Maar, lieve schat. het is wel te kort! We willen meer zien!