October 22, 2020

Faber charmeert in Kroon aan de Kapstok

Peter Faber
Peter Faber is wellicht één van Nederlands meest veelzijdige artiesten. Op bijna elk gebied van theater heeft hij zijn sporen verdiend. Faber was medeoprichter van Het Werkteater en won tweemaal een Louis d’Or, voor zijn rollen in Het Koekoeksnest en Avondrood. Hij speelde rollen in diverse musicals, zoals Mop in De Jantjes (1998) en Kapitein Haak in Peter Pan. In 2007 speelde hij zijn one-manshow Caveman en de kindervoorstelling Elk kind is Kampioen! Faber is bij velen ook bekend door zijn in de films Dokter Vlimmen, Soldaat van Oranje, Schatjes! en Mama is boos! In de jaren tachtig nam Faber deel aan het panelprogramma Daar zeg je zowat van de NCRV. Van 1988 tot 1991 speelde Peter in de comedyserie Prettig Geregeld en in 2006 nam hij de rol van de racistische rechercheur Evert Beukering op zich in de serie Van Speijck.

Faber doceert aan de Amsterdamse Theaterschool, de Kleinkunst Academie en de Frank Sanders Musical Academie. Bovendien staat Peter aan de wieg van de Peter Faber Stichting. Doel van deze Stichting is door middel van theaterprojecten, trainingen en workshops een positieve bijdrage te leveren aan het zelfbewustzijn en perspectief van hangjongeren die vaak in een uitzichtloze situatie zijn beland. Deze week stond Peter in Theater De Luifel in Heemstede met een reprise van zijn kindervoorstelling Kroon aan de Kapstok.

Kroon aan de Kapstok
Moe van het altijd maar het altijd maar wijs en verstandig zijn hangt Koning Zwerfkei zijn kroon aan de kapstok. Moederziel alleen zit hij op de troon. Niets te regeren, wat nu te doen? Voor de grap zet hij de muts van de nar op. En dan? Lang leve de vrijheid! Met raadsels, grappen en sprookjes zet hij het hele hof op stelten en duikelt springlevend van het ene avontuur in het andere. Veilig terug op de trein tovert hij als beloning voor alle dappere toeschouwers groot en klein, uit zijn ‘pizza-vuurpan’: De Kampioensmedaille!!

Voor kinderen van 6 tot 100 jaar
Een recensie van een kindertheaterprogramma op Cultilicious Magazine, is dat wel helemaal de bedoeling? Nee, normaal gesproken niet, maar voor Kroon aan de Kapstok maak ik graag een uitzondering. Ik heb er namelijk net zo van genoten als mijn kleuter. Bij onze (late) binnenkomst staat Peter bij de deur te wachten en verwelkomt ons met een hand en zegt: “mooi op tijd, ga maar gauw zitten’. Ik vraag me af of hij dit bij iedereen heeft gedaan, maar het zou me niet verbazen. Hoewel ik van plan was het kind te dumpen en zelf buiten in het zonnetje een boek te gaan lezen, besluit ik mee naar binnen te gaan en daar krijg ik geen spijt van. Ik begrijp al snel waarom het stuk wordt aanbevolen voor kinderen van 6 tot 100 jaar.

Hilarisch en plaatsvervangende schaamte
Kroon aan de Kapstok blijkt een hilarisch stuk, waarbij de volwassen toeschouwers zo mogelijk nog meer lol hebben dan de koters. Uiteraard is de voorstelling in eerste instantie gericht op de kinderen, maar Faber weet op onovertroffen wijze de ‘grote kinderen’ bij de les te houden en dat doet hij vanaf de eerste minuut. Tussen de regels door maakt hij hilarische opmerkingen die de kinderen niet opvallen, maar bij de ouders herkenning en soms plaatsvervangende schaamte oproepen.  Kroon aan de Kapstok is niet alleen vermakelijk, het zit vol met moralen. Spelenderwijs leert Faber de kinderen levenslessen, maar hij wil ze vooral zelfvertrouwen meegeven. ‘Ik kan het. Ik wil het. Ik doe het. Nu.’, dat is de mantra die hij als rode draad door de voorstelling weeft, evenals ‘leren is proberen’. Wetenschappen die wij als volwassenen allang weer vergeten zijn, maar door Faber genadeloos naar boven worden getrokken.

Jeugdige charme
Het is knap hoe Faber een uur lang de aandacht van de kinderen weet vast te houden, met slechts een klein aantal attributen. Hij laat de kinderen pauwenveren op hun hand balanceren en verandert brandende papiertjes in medailles. De kinderen hangen aan zijn lippen. Het is duidelijk: Faber is een acteur van de bovenste plank en charmant bovendien. Wanneer hij midden in de voorstelling uitbeeldt hoe de prinses wordt gered, spreidt hij zijn armen en schreeuwt in mijn richting: “wil je met me trouwen?”. Ik betrap mezelf erop te blozen en ik roep nog net niet terug: “ja, ik wil!”. Ik glimlach verlegen en incasseer de knipoog die volgt. Ja, Faber mag dan de 70 jaar naderen, hij is nog niets van zijn jeugdige charme verloren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *