October 22, 2020

The Divine Miss Nyjolene Grey volgt haar eigen pad

De eerste keer dat ik ‘The Divine Miss Nyjolene Grey’ hoorde zingen was tijdens een avondje Disco Karaoke, waar ze de deelnemers door de moeilijke momenten en de hoge noten hielp. “Wat een stem heeft die griet”, concludeerde mijn immer kritische echtgenoot en liet bij hoge uitzondering de bar voor wat het was en ging met zijn biertje vooraan bij het podium staan.

Groot was mijn verbazing toen ik haar naam een paar weken later voorbij zag komen als nieuw lid van Gotcha! Wat een toeval en wat gaaf! Na de try –out van het album  Back To The Moon, een instore optreden bij Sounds in Haarlem en een freestyle avondje in café Jeltes, wist ik twee dingen: Nyjolene Grey heeft een geweldige stem én alle heren uit mijn gezin zijn als een blok voor haar gevallen. Hoog tijd om de vrouw achter de artiest te leren kennen.

“Tuurlijk!”, reageerde ze enthousiast op mijn verzoek of ik haar mocht interviewen en zo werd ik vorige week bij haar thuis afgezet door mijn man, die ‘toevallig’ een afspraak in de buurt had gepland. Een goed interview werd het niet. Daarvoor was het veel te gezellig. Een goed beeld van ‘de vrouw Nyjolene’ kreeg ik wel.

Wervelwind
Nyjolene is een wervelwind. Een zonnekind. Binnen vijf minuten lijkt het alsof ik haar al jaren ken. Ik betrap mezelf erop dat ik teveel over mezelf praat. Omdat ze oprecht geïnteresseerd is. Stug volhoudend probeer ik er een vraag van mijn lijstje doorheen te gooien, maar midden in het antwoord springt ze op: “Even een vestje pakken” en weg is ze. Naar boven. Als ze terug komt, vraagt ze: “Waar waren we gebleven?”. Weet ik veel. In mijn hoofd verfrummel ik denkbeeldig mijn vragenlijst; Nyjolene Grey is niet in een vragenlijstje te vangen. Zoveel is wel duidelijk.

Gospelkoor, sabbat en Sony
Ze praat over haar jeugd die ze doorbracht in een kerkelijk milieu. “Mijn vader was jeugdleider bij de kerk. Ik zong dus al jong in het gospelkoor”. Schaterend vertelt ze over de contractbesprekingen bij Sony. “Zei ik daar gewoon doodleuk dat ik op vrijdag niet kon optreden. Dan was het sabbat”. Bij Sony kwam ze overigens terecht door een ‘ruzie’ met haar vader. “Een grote mond geven tegen je ouders, dat dééd je gewoon niet. Dus ging ik boven heel hard meezingen met Alanis Morissette. Alle nummers van Jagged Little Pill. Zat beneden John Keys, een vriend van mijn broer, die me had horen zingen en muziek met me wilde maken.  Hij werd later talentscout bij Sony en zo is het gekomen”. Het op vrijdagavond optreden is tegenwoordig geen issue meer. “Ik ging vragen stellen bij het geloof en heb me er op een gegeven moment van losgemaakt”.

Bij Sony kreeg ze dezelfde manager als Bob Fosko én een rol in de musical Blues Brothers, waarin Fosko één van de hoofdrollen vertolkte. Via Fosko leerde ze Nico Brandsen kennen én Ro Krom, voormalig voorman van Gotcha!, die haar een korte periode coachte. “Ik vind Ro geniaal”, vertelt ze, “Ik was echt fan van OLaBOLA. Dat ik nu zelf bij Gotcha! zing is natuurlijk te bizar voor woorden”.

Apekoppen, Autodrop en Twix
“Wil je trouwens iets eten?”, vraagt ze. In de keuken staat een megafornuis. “Het fornuis hadden we al gekocht toen we de sleutel van dit huis nog niet eens hadden”, lacht ze, “Het heeft weken in de gang gestaan”. Ze houdt van koken. En van eten. Gezond eten. Geen guilty pleasures? Ze springt op en rent naar een kast in de woonkamer. “Kijk! Dit is echt the bomb! Apekoppen en salmiak Autodrop! Oh…en witte Twix! Dat is zo lekker! Ja, echt!!”. Maar over het algemeen moet het wel gezond zijn. Uit het keukenkastje komen pakjes palmsuiker. “Kijk, puurder kun je het niet krijgen. Elk pakje is een andere kleur. Dat is toch geweldig?”.  Wat dan volgt is een staaltje ‘typisch Nyjolene’: binnen een minuut van de palmsuiker, via zelfgemaakt pizzadeeg met de broodbakmachine naar speltmeel en voor ik het weet heb ik beloofd speltbrood te bakken voor het eerstvolgende optreden van Gotcha! en heb ik een uitnodiging om een keer te komen eten in ‘the pocket’.

“Oh My God! Hoe laat is het?”. Ze springt op en rent naar de achterdeur. “Ik moet mijn dochter ophalen van school”. We zijn de tijd straal vergeten. Ik hol achter haar aan, kan haar nauwelijks bijbenen. Bij terugkomst is mijn lift gearriveerd en is het tijd om afscheid te nemen. Nog snel maken we een paar foto’s in de achtertuin en dan is het toch echt klaar. Jammer, want ik had nog veel meer willen weten. Ach wat, we maken gewoon een deel twee. En als het moet een deel drie. Iets zegt me dat Nyjolene nog heel veel mooie dingen gaat doen.

Nyjolene Grey
Geboren in Engeland en getogen in Nederland. Als kind zong ze in het gospelkerkkoor. In 1998 kwam ze in contact met John Keys en kreeg ze een platencontract bij Sony Music. Onder dit label bracht ze de single Always Got Your Back uit. Kort daarna auditeerde Nyjolene voor de musical The Official Tribute To The Blues Brothers met onder andere Frans van Deursen, Bob Fosko en Jim de Groot en kreeg de rol.

Hiernaast zong ze backings in de band Rose en bezocht ze in 2007 Java Jazz in Jakarta als backing vocaliste voor Daughters of Soul. Na mee te hebben gedaan met de tv programma’s In De Huid Van… en Popstars nam Nyjolene het heft in eigen handen en begon ze aan haar solocarrière. Ze is naamgeefster van haar eigen band en heeft sinds 2014 een vaste plek bij funkband Gotcha! Met Gotcha! werkt ze momenteel aan een nieuw album. 

Met dank aan: Jaap Kroon Fotografie